Santiago de Compostela, 7 de xullo de 2011.
Hoxe vou comer no Yunque, onde estivo a mítica ferraxería co mesmo nome da familia Bernal. Non había moito sitio, e tócanos a mesa da ventá, algo así como comer nun escaparate! Pasa a xente pola rúa e sabe de primeira man o menú do día, a túa escolla para primeiro, que tomas de sobremesa e se pides cortado ou con leite. Non me gusta nada esa mesa!
Só que, ao final, acabas rexoubando ti máis da xente que pasa do que esa xente se fixa en ti. E, estando nesas, véxoo asomar, polo marco da xanela. Aí o ven, Isaac, do brazo cunha moza. Eu levaba tempo querendo contactar con el, sen ousar dar o paso. Coa forza que dan os imprevistos, e a compaña, salgo ás carreiras.
Busto de Isaac no Camiño Inglés
- Ola, podería falar un momento con vostede?
– Fala, muller.
- E que me gustaría quedar un día para conversar sobre José de Castro Arines.
– Home, nada menos que Pepe, o meu grande amigo!
- Seino; son sobriña del e quería que me contara da súa vida.
E, como bo galego, resposta co famoso etidequenvéssendo:
- E sobriña, por parte de quen?
– Por parte da miña nai.
- Pois cando queiras. Agora vivo en Sada. Anota o meu número de teléfono e quedamos.
Seguimos a latricar un anaco. Porén, estabamos no cruce das Orfas co Cantón do Toural e comezan a deterse máis coñecidos. Despídome ás presas e quedo de visitalo en Sada.
Pero os días foron pasando e aínda me faltaba moita información sobre o meu tío Pepe; e quería estar ben documentada antes de ir falar con Isaac. Tanto me documentei, que a día de hoxe non tivemos esa conversa sobre ese seu grande amigo que algo me tocaba na familia.
Hai uns días vin na prensa a nova de que se recupera dunha recente neumonía. Pero hoxe informan do seu pasamento.
Por iso, finalmente, a necrolóxica que eu quería escribir sobre Pepe vese agora transformada nunha homenaxe a Isaac, un home bo e xeneroso, sempre disposto a recuperar a memoria daquelas persoas que compartiron con el a “Longa Noite de Pedra”.
Grazas aos tres grandes amigos que tanto loitaron e nos aportaron: Pepe, Seoane e Isaac. “Isaac non porque sexa xudeu, senón polo meu padriño Isaac Fraga, o empresario de cine”.
E todo o noso cariño a Mimina.
