Cabo Vilán


O Cabo Vilán sitúase no concello de Camariñas, na Costa da Morte. O enclave, declarado en 1933 Sitio Natural de Interese Nacional, encóntrase moi alterado por mor da existencia dun parque eólico e dunha planta acuícola .


En 1992, Enel Unión Fenosa Renovables pon en servizo o parque eólico de Cabo Vilán, con trece aeroxeneradores e cunha potencia total instalada de 16,9 MW desde 2003.


A planta acuícola, aberta desde 2005, pertence a Stolt Sea Farm, unha filial da multinacional luxemburguesa Stolt-Nielsen S.A., empresa con sede central en Rotterdam (Holanda). En 1983, a compañía adquieren criadeiros en Francia e España, comezando a apostar a principio dos anos 90 pola produción de rodaballo Prodemar, feito que provoca a compra de varias granxas en Galiza e Portugal. Asi, a finais do decenio, inauguran unha planta en Lira (Carnota), a maior planta do mundo de rodaballo, ata a apertura da de Cabo Vilán.

O proxecto de execución do antigo faro de Cabo Vilán foi aprobado pola Comisión de Faros con data de 22 de Octubre de 1852, encendéndose por primeira vez o 10 de xullo de 1854. Era un faro de cuarto orden, alimentado con aceite, cunha luz que acadaba as 10 millas. Porén, esta non salvaba a parte máis alta do Cabo, producíndose un ángulo cego. As problemáticas penedas se dinamitan, reducíndose o ángulo cego, pero sen chegar a evitarse de todo. Así, en 1877, realízase unha nova reforma, ampliando a altura da torre e colocando unha nova lámpada, polo que se decide a construción dun novo faro que, en 1882, decídese que se construirá no propio cabo, aprobando o proxecto en xullo de 1888. Porén, antes da súa construción, en 1890, o navío inglés Serpent afúndese preto do cabo por mor dun temporal, perecendo 173 homes, cuxos restos mortais descansan no Cemiterio dos Ingleses, a escasa distancia do faro Vilán.


O actual faro levántase en 1896 sobre unha formación rochosa de máis de 100 metros de alto. Unido ao edificio do persoal por un túnel, é un faro de tipo eléctrico, o máis antigo de España, cuxo canón de luz acada as 28 millas. Ademais, na actualidade, é un dos poucos faros que quedan habitados en Galiza, xunto co de Ons e Sálvora.